من اگر روزی به جایی رسیدم تو این مملکت، دستِ تک تک آدمایی که از زندگیشون گذشتن سرِ هدفشون، کارشون، درسشون ولی نشد که برسن رو میگیرم، زیر و بم زندگیشونو میکشم بیرون و به کل دنیا نشونشون میدم، که چقدر صبورن، چقدر پرجربزه ئن، چقدر لایق ترن، چقدر توانمند ترن و چقدر قدرت دارن، که نه تنها معجزه بلکه ناقوس...

از دم دمای غروب متنفرم. وقتایی که تو نمیدونی باید چراغ روشن کنی یا با همون نور بگیر نگیر سر کنی. از وقتایی ک همه خوابن و صدای تق تق کیبوردش میاد. از وقتایی که به چارتا لینک وبلاگ قبلیم سر می زنم و می بینم هیچکدوم ننوشتن. چرا کلنل دیگه نمی نویسه؟ چرا هنوزم که هنوزه به ایمان حسودی م میشه؟چرا بابام نذ

چند روزیه شروع کردم به خوندن کتاب نویسنده ایی که هرچند مشهور ولی من اسمش رو تا بحال نشنیده بودم و کتاب رو با مضمون گوشه ای از خاطرات ماکسیم گورکی(نویسنده) از کتابخونه ی بابا پیدا کردم و قرار بود تابستون شروع کنم به خوندنش که فرصت نشد. کتاب، غالبا داستانایی داره که با یه اتفاق معمولی که ممکنه واسه هم

the_surprising_way_groups_like_isis_stay_in_power

همیشه تهِ وجود همه ی آدما، نبودن عه. فرقی نمیکنه به چه رنگی، نژاد انسان ینی ترک کردن. ینی رفتن در عین سکون! ینی گرگ و میش صبح وقتایی که خوابی و خواب منو میبینی. ینی نگاه خیره من به ساختمونِ متروکه ایی که معلوم نیست اصلا هنوز اثری از تو توش باشه یا نه. ینی دنبال کردن سرنوشتی که هرچند تلخ و نچسب ولی م

شاید من، برایت زیادی باشم!

کسی حقیقت را می دانسته و نگفته!

40 سالِ بعد؛ من زنی 57 ساله م! جالبه!

از چشمِ شوخش ای دل... ایمان خود نگه دار

و اینکه ادما تا چ حد توانایی اینو دارن ک تو دلتنگی هاشون حل بشن.

تو را وختی که آفی دوست دارمم!!!

از چین و چروک صورتش خجالت میکشم هرچند که حتا این زشتی هام ماله من نیستن!

اصلن بیا و بزن دمِ گوشِ ما!

در عجبم از بی عرضگی عه عده ای! زنجیره ای هم رشد می کنن!

کوچولوعه مغزش! جا نمیشه!

اینکه چرا باید بنویسم تا تو بخونی تا همینکه از مسیحیت و بودا حرف میزنی چشام برق میزنه ک آره پیداش کردم و اینا. ولی تو بیا. تو بخون تو منو با همه بدیام قبول کن که اگه فردا نشد که ما برای هم باشیم حداقل خیالش بینمون گذر کنه. اصلا دوست ندارم با کسی چش تو چش شم ولو اون شخص تو باشی. اصلا چ بدتر ک تو باشی...

مجتبی که رفت هانیه م ول کرد همه رو. از دوست داشتنی چیزاش گذشت کرد. سربازی که مجازی و حقیق نمیشناسه. وقتی ک بیاد هست و نیستتو میگیره. از پریسا خبر ندارم ولی از ماهیتِ نبود مجتبی تا نبود خودش وقتی نیاز داش، از همه چی راحت میگذره الا زندگیِ نکبتی ش. مجتبا آبو ی غصه دار قصه ما 4 تاس. که هرچند سخت ولی رف...

امروز تو جمعی حضور داشتم که برای سنجش کارآزمودگی تو حیطه ی زبان انگلیسی و نحوه بیان و بلاغت زبان و بادی لنگوعج و از این قبیل مسائل بود. دختر و پسر به نسبت تقریبا" برابری تو این جمع حضور داشتن و شیوه ی کار اینطور بود که به هرشخص 7 دقیقه وقت داده می شد که بخواد بگه چند مرد حلاجه! چون جمعیت زیاد بود گر...