پَ سا

چند روزیست که هارد گوشی ام سوخته. جویای هزینه تعمیر و این ها که شدم دیدم خود گوشی آن قدر نمی ارزد در نتیجه تصمیم گرفتم چند روزی را تا کنکور بدون گوشی بمانم که البته این مدت خالی از لطف نبوده و نخواهد بود انشالا!

در این مدت که بی، رفیق ترین تکنولوژی ام سر کردم دیدم نه، شاید آنقدر ها هم بد نباشد. هرچند اوایل دزِ خماریش بالاست اما رفته رفته بدن عادت می کند و حتی در مواردی هم شکرگزار این اتفاق می شود. احتمالا این پدیده با دلایل بیولوژیکی توجیه شود اما یک جور تمایل انسان به بازگشت به اصل خود، که دقیقا هم نمی دانم چیست، او را در اوج مصارف اینترنتیش و وقت گذرانی با تکنولوژی قلقلکش می دهد که برگرد!

در کنار تمام ولع های انسان برای هرچه بیشتر فراگیر شدن تکنولوژی در زندگی انسان به منظور راحتی او، جایی که بشر حتی جزئئ ترین و شخصی ترین کارهای زندگی اش را حواله ی ربات ها می کند، البته اگر عمرش قد بدهد، ناگاه نوعی نفرت عمومی نسبت به نفوذ بیش از حد تکنولوژی به وجود خواهد آمد . نوعی اعتراض از جانب همین تمایل و فطرت طبیعت گرا!

بشر در طول تاریخ همواره از تنهایی نالیده است و به عقیده شخصی من انسان ذاتا خلق شده تا تنهایی را عمیقا بپذیرد و درک کند. و حالا این حجم از در دسترس بودن "از بین بردن تنهایی" با افرادی ناشناس احتمالا خلاف طبع انسان باشد. البته شخصا فکر می کنم این نباید تنها دلیل موجود باشد، حس عدم امنیت، عدم پایداری حریم شخصی انسان و الخ احتمالا من جمله دلایلیست که بشر را از هر گونه زیستن با تکنولوژی منزجر می کند.
در واقع این بیش از حد یکی شدن با یک عاملی اضافی که شناختی از طبیعت انسان ندارد و بطور ذاتی خلقتی و وجوهی کاملا متفاوت با انسان دارد و انسان را ، انسان اثر پذیر، چه بسا شبیه خود سازد و او را نه تنها به خود نزدیک نکند که از فطرتش دور سازد.

و این جاست که بشر در اوج اخت گرفتگیش با تکنولوژی و راحتی اش تصمیم می گیرد بازگردد به همان دوران قبل از دانستن و ساختنش و شروع می کند به سوزاندن تمام آثاری که از این عصر دارد و احتمالا سوزاندن هرکسی که می داند و می تواند دوباره بشر را به اینجا بکشاند و از بین بردن تمام چیزهایی که به انسان امکان پیشرفت دوباره می دهد.

این جاست که بشر با عشقی فراوان به زندگی اولیه اش ادامه می دهد و هیچ گونه خبری از چگونگی اعصار قبلی به فرزندانش نمی دهد که مبادا خیال دوباره بازگشت را در سر بپرورانند. و تاریخ را از جایی که میخواهد، بدون تکنولوژی بدون گریز به قبل آن شروع می کند.
و احتمالا این همان هستیِ دوباره ایست که دعده داده شده.

و در این میان هیچکس خبر ندارد که گذشتگان ما آیا حقیقتا از همان جایی که مورخان نوشته اند شروع به زندگی کرده اند و یا در یک چرخه با رسیدن به اوج پیشرفت علمی و آسایش و راحتی دوباره تصمیم گرفته اند به آغاز بازگردند؟